Lisanne

"Voor al die prachtmensen die er nu nog zijn, en die moeten blijven. "

Mijn leven was goed. Heel goed. Tot 21 september 2016. Dat was de dag dat mijn moeder, een extravagante, blonde basisschooljuf van 55 jaar, te horen kreeg dat ze darmkanker had. "Geen houwe meer aan, hè, dokter", had ze gevraagd aan een witte jas. De witte jas had zijn hoofd geschud. Geen houwe meer aan. 

Op dat moment had iedereen alles van me mogen afpakken. Mijn huis, mijn carrière, mijn kleding, mijn hele inboedel, al mijn spaargeld en lopende rekening, alles. Plunder alles maar, pak maar, neem maar, prima, allemaal prima, als ik mijn moeder maar niet verlies. Als ze maar in mijn leven mag blijven, als ze mijn broertje maar mag zien afstuderen, als papa maar niet alleen achter hoeft te blijven, als ze maar oma kan worden. Mij kan zien trouwen. 

Het was die dag dat ik besefte hoeveel een mensenleven waard was. Mijn moeders leven. En hoe weinig ik mijn leven nog waard vond zonder dat prachtmens. 

Na acht maanden ziekbed overleed de beste, de liefste en de grappigste. Ik doe het nu bijna drie jaar zonder haar en nog steeds schrik ik 's nachts wakker: dood, ze is gewoon dood. En nog steeds denk ik vaak: hádden we maar. Hádden we maar eerder een teken gehad van haar lijf, een signaal, dat er iets niet goed was. 

Maar dat is het enge: ons lijf heeft nog zo veel geheimen voor ons. En daarom moeten we dat lijf voor zijn. Daarom moeten we de leeftijd van het bevolkingsonderzoek  naar beneden schroeven. Voor al die prachtmensen die er nu nog zijn, en die moeten blijven.  


Lisanne van Sadelhoff is de schrijfster van het boek "Je bent jong en je rouwt wat" over het verlies van haar moeder aan darmkanker.